Schitterrit
Een lekker zonnetje, een paar wolkjes, een zuchtje wind, een graad of 25 en 15 oldtimers. De perfecte mix voor de fraaie tourrit van onze club op donderdag 9 juli. En om maar meteen met de deur in de auto te vallen: het was een rit om door een ringetje te halen. Lekker smalle en bochtige weggetjes met uiteenlopend plaveisel, afgewisseld met een paar stukken waar je even gas en de armspieren rust kon geven. (Wij zetten koffie en over…)
En hoe heerlijk is het om met het dak of de raampjes open de met fossielen gekleurde uitlaatgassen op te snuiven. De CO2 werd rijkelijk uitgedeeld in de bosrijke omgeving, zodat de bomen er weer zuurstof van maakten. Daar leven we op, toch? We verwelkomden ons nieuwe lid Peer met een prachtige MG B GT met een mooi vouwdak. Uiteraard stond dat open met dit ideale weer.
Niet voor alle deelnemers verliep de rit vlekkeloos. Al bij de start weigerde het infotainmentsysteem van Karel’s Fiat 500C -een dure optie in 1950! 😉 – op te starten, waardoor hij en zijn passagier moesten overschakelen op het navigeren vanaf papier. Later moest hij zelfs de rit afbreken omdat er nogal onheilspellende geluiden vanuit de onderkant van het schattige Italiaantje kwamen. Uitzetters Hein en Leen hadden vooraf gewaarschuwd voor enkele ‘gemene’ drempels. Je moest vooral in het plaatjes Olland geen drempelvrees hebben. Soms leek het nemen van die obstakels op een ware heuvelklim.
Onderweg mochten we weer de nodige loftuitingen ontvangen. Duimen omhoog, vrolijk zwaaiende fietsers. Een jongetje riep enthousiast ‘Mam, kijk, wat een vette auto!’ toen Hans en Annemieke met hun schitterende Volvo P1800 langs een basisschool reden. Rob Roosendaal wist een gevaarlijke kruising met gillende banden over te steken. En dat met een 2CV!
De uitstekend verzorgde lunch ging er bij iedereen goed in en de sfeer was weer ouderwets gezellig. Na het verorberen van de broodjes zetten we de rit voort en ook nu waren er voldoende oh’s en ah’s onderweg. Mensen, wat is Brabant toch een prachtige provincie!
Toen uw scribent op een gegeven moment in zijn spiegel kijk viel iets grappigs op. Zonder dat het in scene was gezet reed het kersverse bestuur achter elkaar! Dat was Hein dus ook opgevallen. In Vessem sloten we de rit af met een lekker drankje en beloofde Henk Scheepers plechtig dat hij de volgende rit toch maar niet ging uitzetten. “Want zo mooi als deze is niet te evenaren”. Daarmee vatte hij met een knipoog en een brede glimlach deze schitterende rit samen.
