8 oktober 2026 Dag Der Dualiteiten.
Na een prachtige, lange zomer, was het nu even wennen aan het frisse windje op deze donderdag, na een natte regenachtige nacht.
Bij de start hadden we duidelijke opstapproblemen, enkelen hadden het vertrekpunt “Het Keelven” al te letterlijk opgenomen en zaten elders relaxed aan de koffie, zich verwonderend over de geringe opkomst. Op de juiste locatie keek men ook hoopvol om zich heen, de grote parkeerplaats bleef nagenoeg leeg. Met wat bellen over en weer en een enkele auto die we in de verte voorbij zagen rijden, hadden we na enige tijd toch alle schaapjes (een kleine kudde deze keer) op het droge en kon het startsein gegeven worden, wat echter niet nodig was, iedereen vertrok. Nu nog even wie lang, wie kort, dus we gingen wederom opsplitsen. Duidelijkheid hierover was er pas bij het eindpunt.
Voor degenen die de lange route reden (het secretariskoppel) was er in de Peelstreek een feest van herkenning voor de secretaris. Zijn vroege jeugdjaren trokken zich weer aan hem voorbij, het geboortehuis werd herkend, de lagere school die er niet meer is. Onderweg mooie vergezichten, de boeren hebben hun mais op tijd voor ons binnengehaald. Dat deze wel een beetje boos en in de war waren was wel te merken, ze hadden zomaar hun vlaggen verkeerd opgehangen. We waanden ons nog even in het Westland, maar reden tussen de vele kassen door in de Peel.
Hadden de rit uitzetters hun routes op dinsdag nog grondig geactualiseerd, om hen te dwarsbomen was er een nieuwe wegversperring opgeworpen.
Lang leve Google Maps en Tom Tom, uiteindelijk vind je het wel weer.
In de grote route werden we beloond met een prachtig zicht op de Maas, waar een binnenvaartschipper nog ongestoord kon varen, hier nog een prima waterstand gelukkig.
Bij onze mooie, vorstelijke, lunchplek aangekomen moesten we genoegen nemen met het twaalf uurtje, voor de luxe waren we met te weinig. Maar de soep werd alom geprezen en een enkeling drong tot diep in de keuken door om het recept af te troggelen.
Het vervolg bracht ons langs leuke kasteeltjes en bijzondere plekjes, zelfs tot een camping in Californië. We tuften door Helenaveen en werden gerustgesteld door een groot bord langs de weg dat de kinderopvang in Helenaveen open blijft. Toverland bracht ons bijna in de verleiding, maar de eindborrel lonkte. De reis was echter niet geheel zonder risico voor onze oldtimers en de bestuurders (cabrio) , er vonden veel aanslagen plaats van vallende beukennootjes en eikels. Na Asten (klinkt als een klok) verlaten te hebben kwamen bij de Barrier aan waar we eindelijk verenigd werden met de korte routerijders. Het was een warm weerzien, we hadden elkaar gemist. Het was nog lange tijd gezellig bij de nazit met een borrel en een bal. De ontvangst van Karel en Wim werd met een luid applaus ingezet, de auto van Karel was weer aan de praat gebracht. Dus eigenlijk eind goed, al goed.
Met dank aan onze rit uitzetters Hans en Wim.
